Wai khru ram muay — wyjaśnienie

Co oznaczają te słowa

Nazwa składa się z czterech tajskich słów. Wai to pełen szacunku gest powitania z dłońmi złożonymi razem; khru, zapożyczone z sanskryckiego guru, oznacza nauczyciela; ram to taniec w klasycznym stylu; muay to boks. Razem fraza brzmi po angielsku mniej więcej jak taniec wojenny na cześć nauczyciela, a w codziennym tajskim skraca się ją do wai khru lub ram muay. Ta sama idea oddawania czci nauczycielowi przewija się przez tajską muzykę, maskowy taniec-dramat khon i sztukę władania mieczem krabi krabong, a także przez Muay Thai.

Krążenie wokół ringu

Wchodząc na ring, zawodnik obchodzi go w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara i zatrzymuje się, by modlić się w każdym narożniku, trzykrotnie pochylając tam głowę: raz za Buddę, raz za jego naukę, Dharmę, i raz za wspólnotę mnichów, Sanghę. Dopiero wtedy zaczyna się taniec. W czasach, gdy walki odbywały się przed królewskimi osobami, pokłon składano także królowi; dziś cześć oddaje się nauczycielom, rodzicom i przodkom. To znak szacunku w równym stopniu co przygotowanie.

Sam taniec

Ram muay jest osobisty. Może być długi i misterny albo krótki i prosty, a jego gesty tradycyjnie wywodzą się od Hanumana, małpiego bohatera Ramajany. Często niesie ze sobą wskazówki, kto szkolił zawodnika i skąd pochodzi. Dla odwiedzającego to najwolniejszy i najcichszy moment wieczoru oraz okazja, by przyjrzeć się zawodnikom, zanim rozpocznie się akcja.

Opaska na głowę i opaski na ramiona

Wielu zawodników wchodzi na ring w mongkhon, opasce na głowę, oraz pra jiad, opaskach na ramiona. Zwyczaj ten sięga długich stuleci wojen w Syjamie. Przed bitwą młody mężczyzna odrywał kawałek ubrania ukochanej osoby, często saronga swojej matki, i zabierał go na walkę na szczęście oraz aby odstraszyć złe duchy. Na współczesnym ringu opaska na głowę symbolizuje gym zawodnika. Trener przekazuje ją dopiero wtedy, gdy uzna, że zawodnik jest gotowy walczyć w imieniu obozu, a po rytuale często ją odbiera i odkłada w narożniku.

Muzyka: sarama

Rytuałowi towarzyszy muzyka zwana sarama. Gra ją do czterech muzyków: jeden na pi, flecie z poczwórnym stroikiem, bliskim obojowi; dwóch na klong khaek, parze bębnów; i jeden na ching, miseczkowatych mosiężnych talerzach, które wyznaczają rytm. Tempo jest wolne i dostojne podczas ram muay. Gdy tylko zaczyna się walka, muzyka przyspiesza, dopasowując się do akcji i publiczności, i od tego momentu nazywa się phleng muay, muzyką bokserską. Inne sporty kickboxingowe nie mają niczego podobnego.

Ceremonia z własnym świętem

Co roku 17 marca Tajlandia obchodzi Dzień Muay Thai festiwalem Muay Thai i ceremonią wai khru, organizowanymi ku pamięci Nai Khanom Tom, zawodnika będącego bohaterem słynnej opowieści osadzonej po upadku Ayutthayi w 1767 roku. Uczeni spierają się, czy historia jest prawdą, czy legendą, ale data stała się własnym świętem tego sportu i stawia salut dla nauczyciela, rytuał, który widzisz przed każdą walką, w samym sercu obchodów.

Oglądanie jako odwiedzający

Bądź na swoim miejscu, zanim rozpocznie się każda walka, ponieważ rytuał jest krótki i łatwo go przegapić, jeśli wciąż jesteś przy barze. Nie musisz nic robić: patrz, ogranicz rozmowy i zachowaj doping na walkę. Rób zdjęcia, jeśli chcesz, ale trzymaj telefon nisko, aby osoby za tobą mogły widzieć. Jeśli chcesz lepiej zrozumieć to, co widzisz, gdy rękawice się stykają, strona główna opisuje ciosy, klincz i punktację.

Czytaj dalej: Khao Lak Muay Thai: czy warto?